Dichtbij

Kroeze beheerst de wetten van het perspectief, maar schakelt soms binnen de voorstelling over op een vorm van platheid, zoals je die bij Bonnard en Matisse aantreft.’
‘Alle aandacht gaat dan naar het motief van een kleed of van een tegelvloer, waardoor het schilderij zelf meewerkt aan het effect van vervreemding die in al haar schilderijen een rol speelt. Opvallend is de afwezigheid van mensen in deze min of meer surrealistische voorstellingen, die ook daardoor een beeld van bitterzoete eenzaamheid oproepen.’