“Het was een druk leven, maar ik had er wel plezier in.”

 

Terug

Ik neem het zoals het komt

Willy van der Zanden was onderwijzeres op een basisschool in Zwartemeer. “Ik keek heel erg naar wat de kinderen nodig hadden, waar ze aan toe waren. Dat is mooi werk.” Daarnaast schilderde ze met heel veel plezier aquarellen.

“Ik heb goede herinneringen aan het schilderen. Ik schilderde aquarellen, dat is wel moeilijk om te doen. Er gaat gauw te veel verf op. Je wilt het graag vol schilderen, maar je moet er juist witte plekken in houden. Iets overlaten aan de fantasie. Olieverf heb ik nooit geprobeerd. Ik was het altijd nog een keer van plan, maar het is er niet van gekomen. Dat gaat nu ook niet meer gebeuren. Hier in Holdert heb ik geen ruimte om te schilderen, en ik heb de moed ook niet meer om ermee te beginnen. Ik heb het afgesloten, ook omdat ik reuma heb in mijn hand. Ik heb overal een punt achter gezet en nu ben ik ervan bevrijd dat ik het niet voor mekaar krijg.

Sinds ik gestopt ben met mijn hobby’s, ga ik wat meer met de mensen hier om. Dat schoot er ook wel eens bij in. Ik ben 91 en dat vind ik een hele leeftijd. Ik probeer zoveel mogelijk te lopen, met de rollator, al merk ik wel dat dat ook langzamerhand achteruit gaat.

Ik had heel veel schilderijen thuis. De kinderen regelden mijn verhuizing. Ze hebben de schilderijen en aquarellen allemaal uitgezocht en de in hun ogen beste eruit gehaald. Die hangen hier nu in de kamer, de rest ligt bij mijn dochter Anita op zolder. Verder heb ik niets meer, alle kwasten en potloden zijn weg, de kinderen hebben alles opgeruimd. Dat hoor je ook van anderen, dat de kinderen dat dan doen, en daar moet je dan ook blij mee zijn natuurlijk. Je moet niet vergeten, de verhuizing is zo radicaal!

Jaartallen

In Groningen had ik in een mooie flat, maar ik ben weer naar Emmen verhuisd omdat mijn kinderen hier wonen. Ik kocht een fijn appartement vlak bij het treinstation in het centrum. Daar heb ik ook met plezier gewoond. Ik weet niet meer wanneer dat was. Ik weet ook niet precies hoelang ik nu in Holdert woon, ik denk een jaar of vier. Ach, ik ben op een leeftijd dat je me niet moet vragen naar jaartallen. Ik ben al blij als ik er weer een jaar bij heb gekregen. Ik ben in april jarig. Ik denk dat we de volgende keer wel weer buitenshuis een dinertje kunnen houden. Mijn kinderen komen geregeld op zaterdag of op zondagavond. Dan eten we samen en praten we een beetje bij. Marjolein is de oudste, dan komt Anita en dan Peter. Als we ergens gaan eten, dan hebben we het echt gezellig met elkaar. Geen gezeur over allerlei dingen, gewoon gezellig.

Ik ben geboren in de stad Groningen. Mijn vader was dominee in de Gereformeerde Kerk. Mijn moeder was huisvrouw, maar zij schilderde ook veel. Ik heb een broer en een zus, ik was de middelste. Na de HBS ging ik naar de kweekschool in Groningen. Ik werd onderwijzeres en stond uiteindelijk tot mijn 55e voor de klas. Mijn zus werd kleuteronderwijzeres. Dat was wel uitzonderlijk. De meeste meisjes in mijn omgeving leerden niet door. Maar mijn ouders stimuleerden dat gelukkig wel. Mijn vader is jong gestorven, mijn moeder is flink oud geworden, 94. Op ’t laatst dacht ik wel eens ‘wat zit ze te zeuren’ of ‘wat is er nou weer met haar aan de hand’. Nu denk ik: ‘ze heeft het toch maar flink gedaan!´’.

Modern

Mijn man en ik leerden elkaar kennen in Groningen. We trouwden en verhuisden naar Bilthoven. Hij kreeg een baan als leraar Engels op een middelbare school in Utrecht. Ik ging ook al snel aan de slag, maar toen we onze kinderen kregen, moest ik vertrekken. Vanaf het moment dat Peter, de jongste, naar de kleuterschool ging, begon ik weer met invallen. Ik heb het dus altijd wel bijgehouden, het onderwijs. Ik kreeg wel kritiek hoor, maar daar trok ik me niet zoveel van aan. En wat ik ook altijd zei: Je kunt geen nee zeggen als je bij het onderwijs bent, dan hebben ze je altijd nodig. Mijn man had er ook geen problemen mee dat ik werkte. Wij hadden de kinderen zo opgevoed dat ze meehielpen met het werken in huis. Bovendien had ik ook een hulp voor schoonmaken en voor in huis. Toen de kinderen groter werden, kookten ze ieder één dag in de week. Ze zijn heel modern opgevoed. Ze waren eraan gewend, zo leefden wij met elkaar. Ik geloof niet dat ze daar veel last van hebben gehad. Niet dat alles altijd makkelijk ging, we hebben ook wel onze moeilijkheden gehad. Maar nu gaat alles goed. Ieder heeft z’n plekje gevonden.

Mooi werk

Toen mijn man een baan kreeg in Emmen, verhuisden we hier naar toe, naar de Laan van de Marel in Emmerhout. Ik ging aan de slag als leerkracht op een christelijke basisschool in Zwartemeer. Daar heb ik heel fijne jaren gehad. Ik kon heel goed met de mensen opschieten en het was een prettige school. Ik had meestal klas 1, 2 en 3, de onderbouw. De school gaf me veel vrijheid om op mijn eigen, meer moderne manier, les te geven. Ik had er veel over gelezen en ging regelmatig naar vergaderingen en bijeenkomsten. Ik keek heel erg naar wat de kinderen nodig hadden, waar ze aan toe waren. Dat is mooi werk. Ik ben er van overtuigd dat de kinderen bij mij in de klas met plezier naar school gingen. Dat was voor mij heel belangrijk. En ook dat ze goed leerden lezen, dat was ook hard nodig.

Het was een druk leven, maar ik had er wel plezier in. De kinderen gingen naar school, mijn man werkte en studeerde er ook nog veel bij. We hadden geen slecht huwelijk, maar uiteindelijk zijn we toch gescheiden. De kinderen waren toen al uit huis. Na mijn scheiding heb ik drie keer een vriend gehad. Elke keer ging dat weer uit. Ze waren er niet tevreden mee dat ik alleen een weekendrelatie wilde. Maar ik heb er hele leuke herinneringen aan. Ik heb heel veel reizen gemaakt die ik anders niet gemaakt zou hebben. Niet buiten Europa hoor, maar wel naar Italië, Griekenland, die kant op.

Rummikub

Maar goed, dat is ook afgelopen, ik ga niet meer met een vriend ergens heen. Ik ben afhankelijk van de medewerkers in Holdert. Ze moeten me overal bij helpen. Dat zijn van die dingen die je erbij krijgt als je ouder wordt. Daar denk je niet bij na als je jonger bent, en dat is maar goed ook. Het overkomt je vanzelf. En ik heb het hier in Holdert best naar mijn zin. Ze laten je vrij, je hoeft niet per se aan allerlei dingen mee te doen. Ik doe wel eens mee met de spelletjesmiddag, dan speel ik Rummikub. Dat is nu mijn hobby, het is een leuk spel.

Ik vind het leuk om een middagje uit te gaan met de kinderen. Zaterdag gaan we bijvoorbeeld naar mijn kleindochter in Hasselt, ze is jarig. En ik wil nog een keer met de kinderen naar mijn broer in Zuidhorn. Hij is 93, het gaat wel goed met hem, maar hij is wel al een beetje aan het dementeren, dus we moeten niet te lang wachten. Mijn zus is nog heel zelfstandig. Ze woont in Haren, rijdt nog auto en kan alles nog. Ja, dat is een hele flinkerd! Ik zeg wel eens, kom dan een keertje naar Emmen. Maar dat doet ze niet, dus misschien is dat dan toch te veel. Zij is twee jaar jonger dan ik, 89, ook al een hele leeftijd natuurlijk.

Warm nest

Onze drie kinderen hebben we geadopteerd. Ze kwamen bij ons toen ze vijf maanden waren. Als je kinderen wilt adopteren, moet je eerst iets van vijf jaar getrouwd zijn. We hadden contact met een mevrouw van een instantie die dat regelde. In de loop van de tijd kwam ze regelmatig langs om te kijken hoe het ging. Ze vroeg altijd of wij nog getrouwd waren, maar nooit of de kinderen het naar hun zin hadden. Die mevrouw leeft nu niet meer, anders had ze gezien dat de kinderen goed groot zijn geworden. Over de biologische ouders kregen we maar heel weinig informatie. Alleen de oudste, Marjolein, heeft haar moeder opgezocht, maar daar is geen contact uit voortgekomen, dat was wel een teleurstelling. Wat dat betreft heeft ze bij ons toch wel een warm nest gehad. Toen ze nog in de pubertijd was, ging ze veel met ons op stap. Ze had nog geen vriend en dan maakten we samen tochtjes, dat was heel gezellig. Marjolein is een pientere meid, ze kon best leren en heeft de verpleegstersopleiding gedaan. Jammer genoeg kreeg ze al vrij vroeg klachten en toen bleek dat ze MS heeft. Dat is echt heel verdrietig.

Anita, de tweede, is helemaal gek van paarden. Ze is best verstandig, maar ze wilde nooit verder leren. Ze nam niets van ons aan, maar ze heeft zichzelf altijd kunnen redden. Een eigenzinnige tante! Ze is goed in veel dingen, ze schildert bijvoorbeeld ook paarden. Het moet wel uit haar zelf komen, ze vindt het moeilijk om iets te doen wat een ander haar opdraagt. Onze jongste, Peter, koos voor de technische kant, hij ging naar de lts. Hij heeft leesstoornis, dyslexie. Hun zoon heeft dat ook. Maar ze redden zich prima met elkaar. Peter heeft een goede baan bij een bedrijf in Emmen. Nee, ons gezin is geen gezin waar iedereen zonder problemen groot is geworden, maar nu gaat het gelukkig allemaal goed. Afgelopen weekend hebben we hier nog samen patat gegeten. Geen gekat of vervelende praatjes, gewoon gezellig.

Gepraat

Ik heb er geen moeite mee dat ik ouder word. Ik zie wel wat er gebeurt, ik neem het zoals het komt. Contacten heb ik niet zo veel. Ik ben niet zo vlot dat ik met iedereen een praatje maak. Dat was ik vroeger al niet. Maar nu hoor je nergens meer bij, hè? Ja, bij de ouderen. Toen ik onderwijzeres was, hoefde ik geen moeite te doen om contact te leggen, dat ging vanzelf, met de kinderen, de ouders, collega’s. Hier in Holdert praat ik wel eens met een paar vrouwen die heel graag hun verhaal kwijt willen. Er wordt veel gepraat en minder geluisterd. Dat is het leven in een bejaardenhuis. Maar zoals ik al zei, ik heb het hier goed naar mijn zin. Nou, zo heb ik toch mijn hele leventje zo’n beetje op tafel gelegd. Allemaal herinneringen die je tot een mens van over de 90 maken.”

Volgende